Georg Baselitz uzdrawia gospodarkę niemiecką

Popularność i uznanie są sprawami umownymi: jeden z najbardziej znanych i najwyżej cenionych artystów niemieckich, 65-letni Georg Baselitz, który w ubiegłym roku obsunął się wprawdzie o dwa miejsca w Kompasie Sztuki kolońskiego dwutygodnika Capital, zajmując w tym międzynarodowym rankingu sztuki ciągle jeszcze prestiżową dziesiątą pozycję, czuje się twórcą niedocenionym. Deficyty uznania kompensuje, oddając się pasji kolekcjonowania. Mrocznymi przedmiotami pożądania Georga Baselitza są małe, większe lub bardzo duże rzeźby z centralnej i wschodniej Afryki, czyli dzieła sztuki, która - zgodnie z przekonaniem jej kolekcjonera -  od wieków nie zmieniła swego oblicza, w przeciwieństwie do sztuki europejskiego i północnoamerykańskiego Zachodu, zmuszonej do ciągłego definiowania się na nowo.

Reprodukcja i destrukcja

Anonimowi artyści, a właściwie rzemieślnicy afrykańscy, są ludźmi szczęśliwymi. Nie dość, że nie muszą tworzyć niczego odkrywczego, bo stale powielają sprawdzone i uznane wzory, to żyją wewnątrz swoich społeczności, tworząc dla nich przedmioty kultu religijnego. Artyści zachodni są natomiast zepchniętymi na margines życia społecznego jednostkami, które zgodnie z zapotrzebowaniem rynku sztuki i publiczności, oddają się nieustannej destrukcji uznanych dzieł po to, żeby stworzyć coś nowego i epokowego. Epokowym dokonaniem Georga Baselitza było odwrócenie malarstwa do góry nogami. Ponieważ od ponad trzydziestu lat jego malowane i odbijane dzieła trwają nieustannie w tej pozycji, nadszedł czas, żeby ich twórcę, a wraz z nim całe Niemcy, postawić na nogi.

Fioletowy całun

Konferencja prasowa, która odbyła się 5 czerwca, w przededniu otwarcia wystawy pod tytułem "Baselitz - Afrykańska kolekcja” w K20 Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen w Düsseldorfie, zgromadziła tłumy żądnych osobistego spotkania z Mistrzem dziennikarzy. Spotkanie to miało, być może ze względu na charakter eksponowynch dzieł, iście sakralny charakter. Obok stołu, za którym zasiadł dostojny kolekcjoner w asyście dyrekcji muzeum, kuratora i redaktora naczelnego organu sponsora medialnego, dziennika Handelsblatt, stał bowiem swoisty ołtarzyk, zakryty, niby monstrancja, fioletowym całunem. Uroczyste odsłonięcie znajdującego się pod nim ekranu miało zapoczątkować nową erę: sojuszu artystyczno-medialnego w celu ratowania podupadającej gospodarki niemieckiej z malowniczą afrykańską kolekcją, czyli 130 figurami w tle, a raczej na muzealnym parterze.

Nowe drogi

Kiedy fioletowa zasłona dzięki wspólnemu wysiłkowi Georga Baselitza i Thomasa Knippa osunęła się na ziemię, dziennikarze zobaczyli reprodukcję charakterystycznej, stojącej na głowie postaci mężczyzny w białej czapeczce i jaskrawej podkoszulce w kolorze magenta pod tytułem: "Ktoś maluje portret. W którym kierunku zmierza ta podróż, drogi czytelniku?” I dowiedzieli się, że zmierza we właściwym, bo, jak wyjaśnił naczelny Thomas Knipp, specjalnie na tę okoliczność wykonana litografia Mistrza ozdobi pierwszą stronę sobotniego wydania Handelsblattu. "Musimy zacząć chodzić nowymi drogami, Niemcy potrzebują nowych impulsów, żeby wyjść z kryzysu gospodarczego. Trzeba ich znowu postawić na nogi”. Georg Baselitz był pewien, że sprosta temu zadaniu. Na pytanie, czy nie czuje się nieco instrumentalizowany przez Handelsblatt, który w reklamach, zapowiadających afrykańską wystawę, informuje o możliowści nabycia Baselitza za jedyne 1,70 Euro, czyli cenę egzemplarza gazety, odpowiedział, że przecież nie jest to "Neues Deutschland”. Ponadto dochód ze sprzedaży jego litografii w nakładzie 200 egzemplarzy za jedyne 600 Euro od sztuki przeznaczony jest na szczytny cel: zasilić ma kasę Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen.

 Więcej zdjęć Georga Baselitza i jego zbiorów >>>

Więcej informacji o kolekcji afrykańskiej Georga Baselitza (po niemiecku) >>>